Uit de diepte van de grond
stijgt uit aardes mond
Glazen wanden
dik en ruig.
In de verte zacht gejuig
woorden met scherpe randen.
Je kwetsbare jij,
verberg je onder harde forten en gebouwen.
hij
willen we niet meer rouwen?
De oorzaken om kwetsbaar te zijn,
zijn voorbij.
Kom mee in de rij,
samen met mij.
Wachtend samen, zij aan zij.
Een eeuwige lijn,
zonder pijn.
Enkel samenzijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten